مرگ دنیاها
دلم دنیای فریادی فسرده ست
که روحش را سکوت مرگ خورده ست
منال ایدل ! اگر مرده ست دنیات
در این دنیا چه دنیاها که مرده ست
بخت
زکوی زندگی بر بسته ام رخت
ز بخت نا کسم آزرده ام سخت
به هر جا صحبت از بخت است هیچم !
خدا هیچت کن : ای بخت بد بخت
سراب
گلی سرگشته در صحرای خوابی...
قبول سحر یک دریا سرابی...
غریق اشک خونبارم من اینجا ...
تو آنجا تشنه یک جرعه آبی
انتظار
وجودم تیره ابری پاره پاره است
غم افزا مدفن صدها ستاره است
خدایا آب کن این ابر منحوس
ولی در انتظار ماه پاره است
سرنوشت
خدایا چون نوشتی سرنوشتم
که بخت از من رمید از بس که زشتم
زبانم لال اگر خط تو بد بود
تو می گفتی خود من می نوشتم
تابوت عشق
شده تابوت عشقم سینه فریاد!
فغان می بارد از فریاد هر یاد
سیه پوشیده دل پروردگارا
مگر من مرده ام ؟ای داد بی داد
تولد مرگ
شبی که او را به گردش برده بودم
به سر حد جنون می خورده بودم
ز ترس مرگ من مرد و ندانست
من از روز تولد مرده بودم
اجل
نه جان مانده نه آثاری زجانم
کفن گمکرده مشتی استخوانم!
اجل در کنج خانه لانه کرده:
خدایا زندگی! آخر جوانم
واژه ها
درد یعنی در بیابان گم شدن
زیر نور آفتاب عاشق شدن
عشق یعنی لاله ای در آسمان
از غم هجران تو پرپر شدن
هجر یعنی از غم تو سوختن
همچو آب بودن ولی افروختن
آب یعنی صافی آینه ها
می توان دید در آن دل را رها
دل یعنی چشم من دنبال تو
داغ ها بر من زده دستان تو
داغ یعنی بر دل من ماندن
از دو چشمانم گوهر افشاندن
چشم یعنی دیده ای بر راه دور
بهر غمهای یکی سنگ صبور
غم یعنی روز من بی نام تو
لحظه لحظه بودنم در یاد تو
لحظه یعنی من یعنی سوختن
همچو شمع آتش گرفتن سوختن
شمع یعنی گریه های بی صدا
سر گریبان در میان لحظه ها
حتما در مورد این شعر نظر بدید
بنی آدم اعضای یکدیگرند سر یک ریالی به هم می پرند
